संताजी घोरपडे कविता

संताजी आले सैन्य वीजेसम, उसळून गेले मराठमोळे

मुगली छावणी पडली उताणी , औरंगजेब धरेवर लोळे

संताजी आया आया देखो , म्हणे क्रूर शैतान वो

उडती धडे अन कटे मुंडकी ,भैरव या वेताळ हो

अंधकारमय आसमंती तलवार ‍, भासते सुर्य जणु 

अंधकार रुपी मुगलांना तलवार ,  घोरपडी काल जणु

संताजी आले सैन्य वीजेसम उसळून गेले मराठमोळे

मुगली छावणी पडली उताणी औरंगजेब धरेवर लोळे

म्हणे संताजी 

अरे भेकडा शहा औरंग्या , जनानखाना सोडून ये  

तलवार घेऊनी लढण्या ये , वा साडी घाल नाचण्यास ये 

खांडोळी खांडोळी करतो , कात्रजचा तुज घाट दावतो

शिवरायांचे तेज दावतो , मर्हाटी क्षात्रतेज दावतो

बाजी पांडव © कवितेचे सर्वाधिकार रक्षित.

अर्जून का मनोगत

सुनो कर्ण तुम, अर्जुन मैं; कुछ़ बाते बताने आया हूँ,

जीवन कि मेरी दुविधा मैं ,कुछ़ तुमसे बांट़ने आया हूँ।

खो कर तुमको मिले माँ पिता , मुझे जन्म से पिता नहीं, 

राजवंश मे जन्म हूआ पर , कभी वनवास चूका नहीं।

तुमने बचपन बीता दिया , माँ पिता संग यारों के,

मुझ को शत्रू मिले जन्म से , आप्त मिले विष प्यालों से।

कवच दिया था तुम्हे पिता ने , और तेज भी वैसा ही,

मुझ को मिल गये गुरु द्रोण बस , बाकी सब कुछ़ वैसा ही।

तुम को परायों ने अपमाना , दाह उसका भी बहूत हुआ 

अपनो ने जलाया लाक्षागृह मे ,  उसका दाह क्या कभी गया?

तुमको पता है दुख पत्नी को ‍, बाँट़ने पर क्या होता है, 

बस सोचकर देखो कर्ण स्वयं , मन कितना हिल जाता है। 

बृहन्नला बन नृत्य करना , क्या वीर को शोभा देता है,

कर शस्त्राभूषणे त्याग पहनना , चूडी भारी होता है।

संघर्ष किया है तुमने अपने , हक  के लिए परायो से, 

मुझको मारने पडे स्वजन भी ‍, हक के लिए सियारो से। 

राह दिखाई कृष्ण ने मुझे और , तुम्हे भी याद करो, 

धर्म मार्ग को चुना था मैंने और , तुमने अंधियारों को।

दानवीर अगर शब्द कहूँ तो कर्ण ही तो मैं कहता हूँ,

अधर्म पथ पर धर्म कर्ण ही सुर्यपुत्र मैं कहता हूँ। 

याद करो तुम कर्ण जिस दिन, स्वयंवर से भागे थे 

याद करो तुम चित्रसेन से मार खा कर भागे थे

विराट नगरी मे भाई को मरते छोडकर भाग गये 

सैन्य सहित तुम जान बचाकर दोनो बार भाग गए

कर्ण मारने मुझे कपट की आवश्यकता जरा नही थी

कर्म किये थे तुमने जो भी  सजा ही उसकी पाई थी

अधर्म किया था तुमने द्रौपदी , को वेश्या कहलाकर,

अधर्म किया था तुमने निहत्थे ‍, अभिमन्यु को मार गिरा कर।

अधर्मी दूर्योधन को तुमने , क्या धर्म का मार्ग बताया ?

विनाशकी जो बन जाए वह , क्या सच्चा मित कहलाया?

अगर धर्म भी अधर्म पथ़ पर , मार्गक्रमण जब करता है,

अधर्म डूबता अंधकार मे , दिनकर जैसे डूबता है।

धर्म मार्ग पर चले जो वही धर्मवान कहलाता है

अधर्म चुन ले तो ईश्वर भी असुर यहा कहलाता है 

Baaji©

आदत हो गई है

बेहाल यू मुस्कुराने कि हमे आदत हो गई है

जैसी भी है जिंदगी जीने कि आदत हो गई है

क्यू करते है कोशीश हमे गिराने कि लोग

हमे गिरगिर कर उठने कि आदत हो गई है

अब यू ही लिखकर छोड देते है दिल कि बाते

हमे भी पलटकर न देखने कि आदत हो गई है

यू बताओ  खयाल किसे नही आते हरवक्त

हमे भी खयालो मे जीने कि आदत हो गई है

बाजी© 

बाजीराव

शिवरायांचे शिष्य मराठे कावा आपले अस्त्र 

मरुतावरती स्वार मराठी वेग आपले शस्त्र

आज हवे तर पृथ्वी स्वामीच्या चरणी आणून मांडू

दिशा दाखवा निजाम काय तो इंद्राशी ही भांडू

आदेश द्याल तर रक्तहीनसा विजय करुन येऊ

राऊ वदले "महाराज पालखेडी निजाम गाडून येऊ ? "

घोडा आपले शिबिर समजा हुरडा आपला पेढा 

राती नसती झोपण्यास संधीच ती गनिम वेढा

मर्हाटभाई करु चढाई एक होऊनी जिंकू लढाई 

खेचून आणू दिल्लीपती ला शाहू छत्रपती पायी

दिल्लीपती ची रणशिंगाने झोप उडवूनी येऊ

राऊ वदले "चला मल्हारराव दिल्ली जिंकूनी येऊ" !

छत्रपतींचे स्वप्न केशरी झोपू देईना काही 

सोडवायची काशी मथुरा यमुना गंगामाई

इंग्रज हबशी पोर्तुगीजाची उडवू राई राई

हिंदू पद पातशाहीला उशीर आता नाही 

पोर्तुगीजांना रणयज्ञाचे चटके देऊन येऊ 

राऊ वदले अप्पा वसई भगवी करुनी येऊ

बाजी©

तान्हाजी

शतकाच्या त्या ,गुलामगीरीचा ,वचपा चल काढू

तान्हाजी गरजला , कडा चढूनीया,भगवा वर गाडू

संकटे विकट जरी वाट बिकट ही जात तिखट रांगडी

एक साथ करु आघात अरी निःपात करुत या घडी

लावूया बाजी राजं शिवाजी आपला गाजी शंभू अवतार 

स्वप्न साकार करण्या कर वार भरा हूंकार शंभो हर हर 

 चला शत्रूच्या पदरी मृत्युचे दान आता वाढू

 तान्हाजी गर्जला कडा चढूनीया भगवा वर गाडू

घोरपडी सत्वरे चढी दोर ने वरी हा शिव आदेश

गड्यानो चढा गडाला भिडा खटाला तोडा जिंकण्या देश

मर्हाटी बाणा मारा अन हाणा घेण्या कोंढाणा आज संग्रामी 

आपली आण भगव्याची शान राखण्या मान येऊ या कामी 

चला मोगली मनसुब्यांस खिंडार आता पाडू

तान्हाजी गर्जला कडा चढूनीया भगवा वर गाडू बाजी©

अजीजनबाई

आजीजन 

चाळ हुंकारे रण शृंगारे श्री स्वतंत्र्यतेच्या रागावर

अजीजन ज्वाला गेली चमकून सत्तावनच्या यागावर 

ठिकाण- बिठूर (कानपूर )

दिनांक- १७ अॉगस्ट १८५७

सांग तात्त्या आणी नाना साहेब कुठे आहेत ? 

 प्रचंड रागावलेल्या इंग्रज शिपायाने एका बेड्या ठोकलेल्या बाईच्या मानगुटीला धरुन दरडावून विचारले

 

 पण  कण्हण्याच्या अवाजा व्यतिरिक्त काही ही प्रतिसाद आला नाही

 काही क्षण गेले

मग शिपाई चिडला ,

अत्यंत क्रोधित होऊन मागे सरकला 

आणी सरररररकन कमरेचा पट्टा काढून जमिनीवर आपटला 

आपटला तसा एक 

फट्ट असा अवाज तंबूत घुमला 

अवाजासोबत तीने हालचाल केली 

 अंग आकसून घेतले अर्धनग्न असून ही पाठमोरी झाली पण बोलली नाही 

 ते पाहून शिपायाची तळपायाची आग मस्तकात गेली 

हे बघ रंडे 

आता जर सांगितलं नाहीस तर तुझी गोरी चमडी पट्याने उधडून काढेन 

शिपायाचा अवाज तंबूबाहेरच्या कोलाहलात ही वीज कडकावी तसा कडकला 

आणि एक क्षण निशब्द गेला ..

ती स्त्री निर्ढावलेल्या गुन्हेगारासारखी उभी होती ,

अंग चोरुन अगदी केस अगदीच विस्कटलेले होते 

अंगावरील कपडे , कपडे म्हणून उरलेच नव्हते उरला होता नशिबासारखाच फाटका चिरुटा ,

 दिवसभरापासून चाललेल्या अत्याचारामुळे थरथरणार्या अंगावर जागोजागी जखमा झालेल्या होत्या ,

त्यात भर म्हणून कि काय तंबूतील गर्मीने घाम अंगावर मावत नव्हता 

आणी तसाच भळभळणार्या जखमांमध्ये जाऊन झिरपत होता 

जणु काय जखमावर नशिबचं मिठ चोळत होते 

तशी ती विव्हळत होती 

विव्हळत होती पण डगमगत नव्हती .

एक क्षण गेला आणी ती गरजली 

चमडी उधडली तरी सहन करेन पण  ईमान विकणार 

हसत हसत मरण स्विकारेन पण नाही मी गुलाम होणार नाही

हे ऐकून शिपाई आणखी चवताळला

एक पाऊल मागे गेला आणी दातओठ खात

हवे हात उंचावत

सपकन एक फटका तीच्या पाठिवर मारला 

मारला असा जीवाच्या आकांताने

 ती ओरडली , तडफडली 

 डोळे बाहेर आल्यासारखे वाटलं 

पाठिवरील कातडी उधडली गेली...

पैशासाठी शरीर विकणारी माझ्या सारख्या शिपायाला  गुलाम म्हणते काय ?

वेश्येने ईमानाच्या गोष्टी करायच्या नसतात !

      शिपाई ओरडला

पट्याच्या फटक्याहून अधिक काळीज चिरत गेले ते शब्द

वेश्येने ईमानाच्या गोष्टी करायच्या नसतात !

हा वार तिच्या शरीरावर नव्हता आत्म्यावर होता

तिच्या चरित्रावर होता , स्वाभिमानावर होता !

माणसात शारीरिक आघात सहन करण्याची शक्ती असते पण माणूस कधीच त्याच्या 

चरित्रावर ,स्वाभिमानावर झालेला आघात सहन करु शकत नाही 

परंतु बोलण्यासाठी अंगात त्राण उरलेला नव्हता 

तरी ही ती बोलली ,

तोंडातल्या तोंडातच ते ही 

ती म्हणाली 

मी दूर्दैवाने आणी परिस्थितीने वेश्या झाले 

चरितार्थासाठी शरीर विकले 

पण तुमच्या सारखी शरीर आणी आत्म्यासह परकियांची गुलामी केली नाही ...

 कि माझा स्वाभिमान पैशासाठी इंग्रजांच्या पायावर वाहिला नाही

 

 तीने बोलताना मोठा श्वास घेतला ..आता तिचा अवाज कापरा झाला होता तरी ही उसनं आवसान आणून ती पुढे बोलू लागली

 

 

माझे पाय मैफिल रंगविण्यासाठी थिरकले जरुर पण

हात कधी आपल्याच देशबांधवांच्या रक्ताने आपली मातृभूमी रंगविण्यासाठी उठले नाहीत

म्हणून ....तिचा श्वास जड होत होता  

तसा तसा अवाज क्षीण होत होता तरी ती बोलत होती 

म्हणून...जे पैशासाठी शरीर मन आत्म्याने

परकियांचे गुलाम होतात..

त् त् त्यानी व व वेश्येला न नाव ठेवू न नये

कसं बसं वाक्य पुर्ण केलं आणी तिची शुद्ध हरपली 

बेशुद्ध असताना तिला फरपटत सेनापती हँवलॉक समोर नेले गेले 

त्याने डोळ्यानेच शिपायाना आज्ञा केली 

शिपायांनी घडाभर गरम उकळलेले पाणी 

तीच्या अंगावर ओतले 

स्त्री म्हणून तीच्यावर दया करायला हँवलॉक काही भारतीय नव्हता 

बेसावध अंगावर वीज पडावी किंवा मासळी पाण्याबाहेर फेकल्यावर तडफडावी त्याहुन अधिक ती तडफडत होती 

पण तिथे उभ्या असणार्या कोणालाही तिच्याबद्दल किंचित ही दया उत्पन्न होत नव्हती 

होणार तरी कशी शरीर बाटलेल्याना एक वेळ 

जाग येते पण 

आत्मा विकणार्याना कसली जाग येणार होती ते देखिल शेवटी मुर्दाड मनाचे काळे इंग्रजच ना !

खूप वेळ जीवाची तडफड चालू होती 

ओरडणे चालू होते नुसता आकांत मांडला होता

तीने पण तिथे ....

पण हँवलॉक कडे वेळ नव्हता तो खुर्चीवरुन उठला 

काही पावले चालून टाचांवर तिच्यासमोर बसला आणी तिच्या विस्कटलेल्या केसात हात घालून तिच मुंडक गच्च पकडून एक जबर झटका देत तीचे तोंड वर केले आणी विचारला

तात्या आणी नाना कुठेय सांग 

शेवटच विचारतोय ....

....ती एक शब्द ही बोलली नाही

हँवलॉक चिडला 

सांग तात्या आणी नाना कुठेय

सांगितलस तर मी तुला जीवंत सोडेन 

बोल पटकन बोल पटकन बोल

हे ऐकून तीने हँवलॉक च्या डोळ्यात आपले थरथरणारे उघडझाप होणारे डोळे घातले 

..

.आणी एक चीड तिच्या तोंडावर उमटली तसच ती रक्तबंबाळ तोंडाने पचकन हँवलॉकच्या तोंडावर थूंकली 

आकस्मात झालेल्या या प्रकाराने तो भांबावला आणी प्रचंड चिडला 

या अपमानाने तो सेनापती वेडा पिसा झाला 

तळपायाची आग मस्तकात गेली 

सरररकन मागे सरकून तो उठला 

आणी आणी

कमरेची बंदूक काढून धाड धाड दोन गोळ्या तीच्या डोक्यात मारल्या 

आणी 

bloody whore !   अशी शिवी देत एका हातातील रुमालाने तोंड पुसले  

तीची तडफड कधीच बंद झाली होती 

मृत्यू ने शेवटी तीला स्वतंत्र्य केल होतं 

पण कोण होती ती ! 

एक वेश्या ,नर्तकी की आणखी कोणी

कसलं स्वतंत्र हवं होतं तीला 

शरीराच भांडवल करणारी ती स्त्री इतकी जीवावर उदार का झाली असावी ?

प्रश्न बरेच आहेत ? 

अशा प्रश्नांची उत्तरे भूतकाळाशिवाय कोण देऊ शकतो 

भूतकाळ कोणचा भूतकाळ ? तीचा भूतकाळ कि या देशाचा भूतकाळ ?

नक्की कोणाचा भूतकाळ ?

स्वतःसाठी वर्तमान जगणार्यांचा भूतकाळ ही त्यांच्यापुरताच मर्यादीत राहत असतो 

तसा 

देशासाठी जे वर्तमान जगतात नंतर त्यांचा भूतकाळ 

हा त्या देशाचा भूतकाळ बनतो आणी 

तो भूतकाळ जीवंत असतो , अमृत असतो

हे महान सत्य आहे 

राहू दे

सगळ्यानाच आपलंस करणे, राहू दे

दरवेळी स्पष्टीकरण देणे, राहू दे

प्रत्येक वेळी सुरुवात करणे गरजेचे नाही

दरवेळी तुच माघार घेणे, राहू दे

नेहमी खळखळून हसणे राहू दे

कोणाजवळ नेहमी दुःख वाटणे,राहू दे

कोणाला ही कायम खांदा द्यावा का बरे

कोणाचा हात पकडून चालणे राहू दे

सगळेच प्रश्न सोडवणे ,राहू दे

गैरमजाची समजूत घालणे , राहू दे

कोणाकोणाची तोंड बंद करणार

प्रत्येकाला उत्तर देणे ,राहू दे 

तुटलेल्या नात्याना क्षमतेबाहेर जोडणे ,राहू दे

ताणलेल्या नात्याना ओढून धरणे,राहू दे

नात्यासाठी नेहमीच त्याग करायची गरज नाही

नात्यासाठी छातीवर घाव सोसणे , राहू दे

बाजी©