उमलता चाफा पाहुनी लाजला चंद्र ही
ती चूक चंद्राची मुळीच नव्हती
दरवळत्या गंधकोशास भुलला भ्रमर ही
ती चूक भुंग्यांची मुळीच नव्हती
बरसला प्राजक्त प्रेमांध तृणशय्येवरी
ती चूक वार्याची मुळीच नव्हती
गंधसौरभाने मोडली झोप पहाटे कधी
ती चूक स्वप्नांची मुळीच नव्हती
भावनेच्या मनी जागले प्रेम निद्रेतही
ती चूक डोळ्यांची मुळीच नव्हती
गोठल्या भावनाही झडल्या दव बनोनी
चूक गारव्याची मुळीच नव्हती
Baaji
भेटते तु मला भेटते रातीचे
चांदणे हे जसे रोज ह्या अंगणी
अंगणास भेटुनी चांदणे रोज ही
भेट ती पुर्ण ही होते का सांग ना
भेटते तु मला भेटते गगन हे
क्षितिज हे भासते भेटता धरणी
क्षितीजावरी भेटुनी रोज नभधरणी
भेट ती पुर्ण ही होते का सांग ना
बाजी©
वाट तीच तरी अनोळखी होऊन,
आज लुटताना पाहीली
एक कविता लिहुन हातांनी,
आज मिटताना पाहीली
माझ्या अंगणीची ,माझीच बाग
बेनाम झाली कधी ,
माझ्याच मनसाखळीची
कडी आज तुटताना पाहीली
हक्काची चांदरात कधीची ,
सुन्नपणे संपताना पाहीली
माझ्याच हृद्प्राजक्ताची फुले
निर्गंधपणे झडताना पाहीली
माझ्याच हृदयाचे माझेच डोळे
आज पाणावले कधी ,
आपलीच सावली परकी होताना,
मि स्तब्धपणे पाहीली
Baaji
baaji
अंकासोबत
जीवनानाट्यात पात्र बदलत गेले
नट तोच राहीला मंच बदलत गेले
काळासोबत
जीवनप्रवाहात रंग बदलत गेले
पक्षी तोच राहीला,पंख बदलत गेले
दिशेंसोबत,
जीवनकालात वारे बदलत गेले
ऋतु तोच राहीला दिन बदलत गेले
बाजी
पापण्यावर घेऊन पहाटस्वप्ने मनपाती धुंद होती
झाली भेट दवबिंदुंची पण
पहाट सरली होती
दो क्षणांच्या सोबतीची आस ,तरीच
पाती रात्रभर जागीच होती
बाजी
तुला वहायच अगदी न थांबता ,
ते सर्व जे तुझ्यावर अवलंबुन आहेत त्यांकरिता
तुला स्वःतच आस्तित्व अदृश्य करुन
कर्म करायचय दुसर्यांसाठी,
श्वास भरायचाय त्यांच्या जीवनात
म्हणुन
तुला शोकगीते गात एका जागी थांबण्याचा अधिकार नाही
त्या वार्याकडनं शिक काही...!
बाजी©
गाव जेव्हा दिसु लागले रात्र केव्हाच सरली होती
स्वप्नगावीच्या शोधात काट्यांचीच सोबत होती
पोचता कळावे गाव तेच पण उशीर झाला होता
रात्रभरात गाव लूटुन आज विधुर झाला होता
चाचपडत काढलेल्या रस्त्यावर फुलेच बस्स उरली होती
खुडलेली काटीही माझ्या मनास मोठा आधार वाटत होती
दाटल्या अंधारात लख्खपणे सगळा गाव जळत होता
उरात घेऊन पाणी मधेच तलाव मात्र हसत होता
होते पाणी जरी कोणी विझविण्यास आले नाही
जळालेल्या जखमेवर कोणी फुंकर साधी घातली नाही
काल सकाळी हा गाव ज्याना आपलं म्हणत होता
दुसर्या पहाटे जळाल्यावर,त्याना गाव सोडताना पाहत होता
