सहस्र है अरि ,परि न भयभीत हु ,
महाकाली की जिव्हा खड्ग का मै मित हु ,
घोष रुद्र के डमरु की ताल मै भयाण सी ,
महाकाल को अर्पित काल का मै गीत हु
बिभत्स वत्स काल का नक्त प्रचंड घोर है
लक्ष हो सहस्र रिपु ,रुद्र गणो मे जोर है
असुरो के शुल आज खणक रहे अखंड से
त्रीशुलधारी शिवभैरव का मै भी मार्तंड हु
संकट के सामने उंचे बडे मंदर है
क्लेष तनमात्र न, शिव मेरे अंदर है
कुचल दे जो हलकेसे वो मै तेरा पैर हु
मेरे महाकाल मै तो तेरा ही अंश हु
बाजी©
omkarpandav.blogspot.com
पुर्ण वाचा !
जिवनवाटेवर मला , मेघ भेटतात !
उरात फक्त पाणी घेऊन फिरणारे,
ज्याना आपल कुट्टपणे भरलेल दुःख असतं, समुद्रापासन विलग होण्याचं , हवेचा झोक नेईन तिथे भटकण्याचं !
आयुष्यात असतो एकटेपण ,ना नशिबी स्थिरता ,
परंतु तरीही हे मेघ बरसने सोडत नाहीत
,वसुंधरेस आपल्या सरीनी भिजविने कि जगास फुलविने सोडत नाहीत
पुर्ण पणे बरसताना आपलं आस्तित्व ही उधळुन टाकतात जगावरं ,आणि खुलवितात त्यांच जीवनं
या सगळ्या दिशाहिन जीवनप्रवासात आपलं आस्तीत्व सतत बदलुन ही ते आपल ध्येय मात्र विसरत नाहीत अनेक ओहोळांद्वारे कुठेतरी नदीत एकत्र होऊन समुद्रास मिळतातच ,
आपल्या जीवनात ही असेच असावे नाही का ?
आयुष्याच्या वाटेवर आपण कितीही भरकटलो ,कितीही जबाबदार्यांच्या ओझ्याखाली झुकून मार्गहिनपणे भटकताना जरी आपलं आस्तित्व हरवलो तरीही अंतःकरणाच्या एका कोन्यात आपली ध्येयज्योती कायम हातांचा कोनाडा करुन राखावी अन योग वेळ येताच त्या ध्येयप्राप्तीत जिद्द बनोन रस्ता प्रकाशावी ,काही मार्ग चुकले म्हणजे ध्येय गाठता येत नाही हे पुर्ण सत्य नाहीच हे ,मेघांच ऐकुन आयुष्य वाट मि चालु लागतो ..
भेट शेवटची काही गोष्टी बोलता बोलता राहील्या
मनातनं उतरुन मग पुढे डोळ्यातनं वाहील्या
पावला गणिक थेंब टपकन हातावरती पडले
उबदार स्पर्श आश्रुंचा अन सगळे अंग शहारले
मि फिरलो पाठीमागे दिशाच जणु फिरली
माझीच सावली मजपासुन दुर जावु लागली
बरसत होता बाहेर श्रावण जग बहरुन गेले होते
दुनियेस बेखबर मनवन माझे वणव्यात जळाले
सुन्या रातीत बसल्यावर बस एकटेपण जाणवले
पत्र शेवटचे,कविताही ,ओळी लिहीता लिहीता राहील्या
आपल्या कहाणीसारख्या लिफाफ्यात अर्धवटच राहील्या
आयुष्यात काही मित्र भेटतात निखळ अगदी
डोंगर माथ्यावरनं वाहत येऊन वाटेवर भेटणार्या ओहोळा प्रमाणे ,
आपल्या निखळ स्वभावाने आनंद देणारे ,
वाहत्या पाण्याच्या खळखळी प्रमाणे सुखद आठवणी ठेवुन
दोन क्षणात जीवन रस्त्यात मागे पडुन ही जातात , मनात कायम साठी आठवणी ठेवुन !
जीवन रस्त्यावर....
उमलता चाफा पाहुनी लाजला चंद्र ही
ती चूक चंद्राची मुळीच नव्हती
दरवळत्या गंधकोशास भुलला भ्रमर ही
ती चूक भुंग्यांची मुळीच नव्हती
बरसला प्राजक्त प्रेमांध तृणशय्येवरी
ती चूक वार्याची मुळीच नव्हती
गंधसौरभाने मोडली झोप पहाटे कधी
ती चूक स्वप्नांची मुळीच नव्हती
भावनेच्या मनी जागले प्रेम निद्रेतही
ती चूक डोळ्यांची मुळीच नव्हती
गोठल्या भावनाही झडल्या दव बनोनी
चूक गारव्याची मुळीच नव्हती
Baaji
भेटते तु मला भेटते रातीचे
चांदणे हे जसे रोज ह्या अंगणी
अंगणास भेटुनी चांदणे रोज ही
भेट ती पुर्ण ही होते का सांग ना
भेटते तु मला भेटते गगन हे
क्षितिज हे भासते भेटता धरणी
क्षितीजावरी भेटुनी रोज नभधरणी
भेट ती पुर्ण ही होते का सांग ना
बाजी©
वाट तीच तरी अनोळखी होऊन,
आज लुटताना पाहीली
एक कविता लिहुन हातांनी,
आज मिटताना पाहीली
माझ्या अंगणीची ,माझीच बाग
बेनाम झाली कधी ,
माझ्याच मनसाखळीची
कडी आज तुटताना पाहीली
हक्काची चांदरात कधीची ,
सुन्नपणे संपताना पाहीली
माझ्याच हृद्प्राजक्ताची फुले
निर्गंधपणे झडताना पाहीली
माझ्याच हृदयाचे माझेच डोळे
आज पाणावले कधी ,
आपलीच सावली परकी होताना,
मि स्तब्धपणे पाहीली
Baaji
baaji
